Gezondheidszorg, Zwangerschap en geboorte

Bevallen

Afgelopen week verkocht ik mijn bevalbad. Hoewel het maar een ‘ding’ is dat al zo’n vier jaar lang lag te verstoffen op zolder was het voor mij best wel wat om het te verkopen. Het kostte me jaren tot ik er afscheid van kon nemen en zelfs nu voelde het nog een beetje dubbel.

Het bevalbad staat voor mij symbool voor een reis die ik mocht maken toen ik zwanger was van mijn jongste dochter. Een reis in zelfwaarde en rechtvaardigheid.

Van mijn oudste beviel ik in een Utrechts ziekenhuis. Randstad. Zelfs in ziekenhuizen zijn daar bevalbaden oké. Hóe anders werd er hier op ‘het platteland’ met zwangeren omgegaan! Ik heb het werkelijk als schokkend ervaren en het raakt me nog als ik eraan denk.

Hoe een zwangere hier als incompetent en lastig wordt beschouwd en vooral maar binnen de bestaande kaders moet blijven en anders naar zorg kan fluiten.

De wensen waarmee ik een verloskundige zocht waren niet zo vreemd hoor. Ik wilde in bad bevallen. Na een ongecompliceerde zwangerschap in een bad dat speciaal voor bevallingen is gemaakt. Ik had nog wel meer wensen, maar aangezien die badbevalling het belangrijkste was, wachtte ik met de rest van die wensen maar tot een akkoord op die badbevalling.

Een waterbevalling wordt door veel mensen (mezelf incluis) als héél prettig ervaren. Het water en de warmte zorgen voor meer ontspanning en beduidend minder pijn, een soepeler verloop van de bevalling. Bij het gebruik maken van een bevalbad kan een verloskundige overal goed bij. Een bed op klossen ernaast zou zorgen dat ook verhuizen naar een bed eenvoudig zou kunnen mocht het nodig of wenselijk zijn.

De verloskundigen in mijn woonplaats zeiden ‘nee’. De verloskundigen in omliggende plaatsen zeiden ‘nee’. De verloskundigen wat verder weg zeiden wel ‘ja’ tegen badbevallingen, maar ‘nee’ tegen de afstand.

Ik kon kiezen: mij schikken naar de wensen van de verloskundige en angstig mijn bevalling ingaan (als iets banaals als een badbevalling al niet gehonoreerd kon worden, wat stond me dan nog meer te wachten? Daarbij wist ik hoe pijnstillend water voor mij werkte, waarom zou ik pijn hebben als dat niet nodig was?). Of verder zoeken tot ik iemand vond die me wel wilde begeleiden. Daarvoor was ik zelfs bereid een verloskundige te laten komen vanaf de andere kant van het land welke niet meer vergoed werd door zorgverzekeraars maar vrouwen(- of gewoon:mensen)rechten zeer hoog in het vaandel had. Ik belde stad en land af en vond uiteindelijk dé verloskundigenpraktijk die me heeft begeleid. Heldinnen. Nog altijd dankbaar.

Mijn zwangerschap verliep ongecompliceerd en de bevalling was er één om van te dromen. Ja, echt. Zo eentje zonder pijn en die al afgelopen was toen ik dacht dat ‘ie nog moest beginnen. Het was een hele bijzondere bevalling. Maar dat geldt natuurlijk voor iedere bevalling.

Hoe dan ook – dat bevalbad. Dat bevalbad van die zwangerschap waarin ik leerde naar mijn hart te luisteren, en mij niet te schikken wanneer iets niet oké voelde. Dat bevalbad. Waarin nu een ander prachtig kindje geboren mag worden. Lieve aanstaande mama, ik wens je een prachtige bevalling. Óók weer met een verloskundige van ver weg, want die van hier zijn niets veranderd. Ik ben aan het broeden op een plannetje om daar beweging in te krijgen, al is het maar een stukje. Omdat ik iedere moeder en iedere baby die bevalling in vertrouwen gun.

2 Comments

  1. Aradhna Luijks

    Hey Mirjam, dit is een onderwerp wat me ook erg raakt. Ik ben in 2017 zwanger geraakt, na veel medische ingrepen en IVF trajecten, maar gelukkig een ongecompliceerde zwangerschap. Wij wilden graag een thuisbevalling en hadden geluk dat er in onze gemeente een groep verloskundigen (midwives) was die zich specialiseerden in thuis bevallingen, want die zijn vrijwel ongehoord hier in New Zealand. Ik heb weinig mensen verteld dat we een thuisbevalling planden, want dan werd ik aangekeken alsof ik een kindermoord aan het plannen was. Maar we hadden een super midwife, die ons zo mooi en waardig heeft begeleid. Ik wilde ook graag een water birth dus een mooi birthing pool gehuurd van een lokaal bedrijf, en ik vond dat ook heerlijk om de weeen mee op te vangen. Uiteindelijk toch een wat gecompliceerde bevalling, dus net de laatste 2 minuutjes uit bad gegaan om met wat hulp van mijn twee fantastische midwives te kunnen bevallen. Ik moest daarna met abulance naar het ziekenhuis voor de complicaties die waren opgetreden tijdens de bevalling (maar die waren net zo goed opgetreden was ik in het ziekenhuis bevallen) en heb een aantal dagen op een maternity unit doorgebracht. Maar wat heb ik mooie herinneringen aan mijn bevalling. Ik werd met respect en ‘dignity’ behandeld. Ik werd gezien als expert over mijn eigen lichaam, en tijdens het overgrote deel van mijn ‘labour’ (sorry, ik weet al die Nederlandse termen niet meer na 16 jaar in New Zealand te hebben gewoond) werden mijn man en ik met rust gelaten zodat we dit deel samen konden doen, en alleen af en toe kwam de midwife even naar de baby’s hartslag luisteren.

    Mijn midwife zei heel duidelijk bij ons eerste intake gesprek, toen ik zo’n 10 weken zwanger was: “birth is a normal life event, and we treat it as such, unless and until there is an indication that it is a medical event. But for the majority of women, pregnancy and birth will be a normal life event, and will not require hospital treatment.” Dat is me zo bij gebleven 🙂

    1. Wat mooi dat je dit deelt, Aradhna. Dankjewel daarvoor! En wat fijn dat je hebt kunnen bevallen op een manier die bij jullie past, ondanks dat dat in New Zealand helemaal niet zo gebruikelijk is! Ik mocht na lang zoeken ook met zo’n fijne verloskundige bevallen.
      Het frappante is, dat hier in Nederland heel veel verloskundigen ook wel vinden dat een geboorte iets natuurlijks is wat niet medisch hoeft worden gezien behalve wanneer daar een medische indicatie voor is. De praktijk wijst alleen anders uit. Vergeleken met veel andere landen valt het hier misschien nog wel mee, maar er is wel een flinke medicalisering gaande, waarin mij vooral het grensoverschrijdende gedrag dat in geen enkele andere setting acceptabel zou zijn zo raakt. Wij vrouwen zijn inderdaad expert over ons eigen lichaam! Zo zie ik dat althans. Daar mag best wat vaker naar geluisterd worden 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *