Overig, Verwonderwereld

Dat na rennen soms stilstaan komt

Het is een zwakte van mij; doorgaan tot ik er bijna letterlijk bij neerval. Wel voelen dat ik op een grens balanceer en er overheen ga, een klein beetje met de rem spelen misschien. Maar erop drukken? Ho maar. Tot daar het moment is dat ik niet anders kan dan alles uit mijn handen laten vallen en dan maar hopen dat het niet breekt.

Dat moment kwam. Het kwam midden in de nacht met veel snot en veel tranen. Toen een paar dagen later een goede vriendin aan me vroeg “Hoe gaat het met je?” en ik niet anders kon dan huilen wist ik hoe laat het was.

Ik zei het al een tijdje: “Ik moet gas terugnemen, anders stort ik nog in.” “Ik moet nu echt wat rustiger aan gaan doen”. Maar iets voelen en benoemen is iets anders dan het ook echt doen.

Ik dacht dat ik dit gehad had, het over mijn grenzen heen banjeren. Het was in elk geval heel wat jaren geleden dat ik het deed. Het daarna ellendig voelen en het liefst alleen maar slapen. En dan niet gewoon een keer een goede nacht maken maar het liefst slapen voor 100 jaar. Oké, nee, ik wil niet de rest van mijn leven slapend doorbrengen. Maar een weekje slapen klonk niet perse verkeerd.

Het is nu een tijdje geleden dat ik omviel. Daarna duurde het nog een tijdje tot ik het benoemde naar anderen dan alleen mijn allernaasten. Het voelde zo zwak! Het dan ook nog eens benoemen naar anderen vond ik moeilijk. Het zeggen dat het niet goed met mij ging voelde bijna net zo verkeerd als het vertellen dat ik een moord zou hebben gepleegd. Het oordeel naar mezelf was groot en allerminst aardig. Hoewel het benoemen naar anderen noodzakelijk was voor het kunnen terugnemen van gas had ik het het liefst vermeden. Maar ik kon niet meer. Het ging niet goed met mij. Ik liet alles los.

Anders dan ‘vroeger’ wist ik bij dit omvallen dat dit slechts tijdelijk was, wat het een stuk draaglijker maakte dan ‘toen’. Baalde ik nog wel met regelmaat dat ik me zo moe voelde hoor, of zo somber. Maar ik wist ook dat dit over zou gaan, dat ik aan het leren en groeien was, en dat wanneer deze periode voorbij zou zijn en de les geleerd alles weer een stuk mooier zou zijn. Dat het leven mooi is, maar dat dit soort periodes er ook bij kunnen horen.

Mijzelf, mijn kindjes, mijn man. Dat was even het belangrijkste. In die volgorde ook. Want als ik zelf nog verder om viel, wie zorgde er dan voor mijn kindjes? Mijn man was een held de laatste maanden. Met na lange dagen op zijn werk daarna thuis meer dan gewoonlijk de zorg voor de kindjes zodat mijn overvolle hoofd wat ruimte kon krijgen.

Het heeft resultaat. Het delen van hoe het met me gaat geeft ruimte. Ruimte in de meest letterlijke zin van het woord, maar ook in mijn hoofd en mijn hart. Langzaam maar zeker voel ik me weer wat beter en rustiger. Voelen mijn benen niet meer als rubberen stokjes die alle kanten opbuigen en krijg ik weer ruimte om te schrijven, tekenen, creëren. Voelt het spelen met mijn lieve kindjes of het koken van een maaltijd niet meer als een verplicht nummer maar geniet ik daar ook weer van.

Mijn hart roept steeds harder. Of misschien roept het niet steeds harder, maar leer ik er beter naar luisteren en zo steeds beter voor mezelf te zorgen.

Dankjewel hart. Dat je zo volhardend bent.

Waarom ik dit deel op het grote internet? Omdat ik weet dat ik niet de enige ben, en het misschien wel goed is als we met zijn allen niet alleen de geweldige dingen van het leven delen. Wees niet te hard voor jezelf. Je bent oké zoals je bent. En je even wat minder fijn voelen is ook oké. Dat mag. Daar hoeft geen oordeel over te zijn. Het mag ruimte krijgen. Mijn ervaring is inmiddels dat het ruimte geven aan dit soort gevoelens zorgt voor meer lucht en daarna voor meer rust, waarna er weer veel moois kan groeien.

Liefs!


deze afbeeldingen en de afbeelding hierboven maakte ik lang geleden in een zoektocht naar vrijheid en zijn wie ik was.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *