Werken bij de peuterspeelzaal van een asielzoekerscentrum

Eef werkte gedurende 8 maanden op de peuterspeelzaal van een asielzoekerscentrum. Ze vertelt aan verwonderwereld hoe zij haar werk op de peuterspeelzaal ervaren heeft.

Vrijwilligerswerk bij het asielzoekerscentrum

Eef wilde altijd al iets op het gebied van ontwikkelings- of vluchtelingenwerk doen. Ze kwam terecht bij de peuterspeelzaal van een asielzoekerscentrum nadat ze contact had gehad met het Centraal Orgaan opvang Asielzoekers (COA). Ze wilde zich graag inzetten als vrijwilliger. “Het COA gaf aan op dat moment geen nieuwe vrijwilligers te zoeken, maar ze stuurden wel mijn CV door naar het asielzoekerscentrum bij mij in de buurt. Binnen twee weken werd ik al gebeld; het asielzoekerscentrum was net een peutergroep gestart en zocht daar nog een nieuwe vrijwilliger voor.” Eef’s CV met veel ervaring in de kinderopvang sloot daar goed bij aan.

De Peuterspeelzaal

De peuterspeelzaal van het asielzoekerscentrum bood plek aan peuters van 3 jaar. “De gezinnen hadden in het asielzoekerscentrum kamers waar niet veel meer dan een matras om op te slapen in paste en de kinderen hadden nauwelijks speelgoed. Op de speelzaal kregen de kinderen de ruimte om te spelen, in contact te zijn met leeftijdsgenootjes, te ontwikkelen en de Nederlandse taal een beetje te leren.”

De peuterspeelzaal was alleen in de ochtend geopend. Nadat de kinderen gebracht werden mochten ze vrij spelen. Halverwege de ochtend aten ze fruit en werd er wat gedronken. Daarna werd er een activiteit aangeboden. “Kleien en stickers plakken waren meestal favoriet! Ook dansen op muziek en boekjes lezen vonden de kinderen altijd erg leuk. Daarna mochten de kinderen nog even vrij spelen totdat ze weer opgehaald werden.”

Taalbarrière

Het was bij de peuterspeelzaal van het asielzoekerscentrum veel rustiger dan bij een reguliere peuterspeelzaal en er was vooraf niet bekend welke kinderen wel of niet zouden komen. Meestal waren er zo’n 4 tot 6 kinderen op 2 tot 4 vrijwilligers. “Vaak waren er 1 tot 2 vaste vrijwilligers en soms 1 of 2 die op dat moment zelf in het asielzoekerscentrum verbleven of al eerder naar Nederland gevlucht waren en inmiddels in Nederland woonden. Deze vrijwilligers spraken de taal van de kinderen wat de communicatie met de kinderen wat makkelijker maakte.”

Trauma’s

“Sommige kinderen kwamen binnen en gingen meteen spelen en praatten veel, ondanks dat communicatie erg lastig kon zijn. Maar met handen en voeten kom je ook een heel eind! Andere kinderen waren erg stil en teruggetrokken en zaten het liefst stil in een hoekje. Aan het gedrag en spel van de kinderen was terug te zien dat ze traumatische dingen hadden meegemaakt. Soms kwam het voor dat één van de kinderen begon te vertellen over deze ervaringen. Een andere vrijwilliger vertaalde dit dan. Deze verhalen waren af en toe best heftig om te horen.”

Één van de momenten die Eef het meeste is bijgebleven in de tijd dat ze op de peuterspeelzaal werkte is een situatie waarbij het brandalarm afging. Ze vertelt: “Alle kinderen raakten compleet in paniek, begonnen te gillen, kropen weg in de kast of onder tafel en twee kinderen hingen gillend en met angstige paniek oogjes aan mijn benen. Dat ging door merg en been”.

Voor even ‘onbezorgd kind zijn’

Een van de kindjes was altijd heel stil. Als ze binnenkwam ging ze stil in een hoekje zitten. “Elke keer opnieuw probeerde ik het contact met haar aan te gaan, haar vertrouwen te winnen. Op een dag liet ze dat even toe. Ik mocht haar voorlezen en ze keek vanaf een veilige afstand met haar grote donkere ogen vol verwondering naar de afbeeldingen in het boek. Ineens kroop ze bij me op schoot en wilde ze nog meer boekjes samen lezen.
Daarna wilde ze samen verven en stickers plakken, ik zag haar hele lichaam ontspannen. Op een bepaald moment was er even een kleine twinkeling in haar oogjes te zien. Ze pakte mijn hand, begon heel ondeugend te lachen en klom op mijn rug terwijl ze ‘hop hop’ riep. Zo ben ik met haar op mijn rug door de peuterspeelzaal gaan huppelen, door de gangen van het asielzoekerscentrum en zelfs buiten met het meisje schaterlachend op mijn rug en steeds harder roepend ‘HALLOOOO EN BYE BYE’ naar iedereen die we tegenkwamen.
De dag erna zat ze weer stil in een hoekje. Maar dit moment was goud waard. Die ochtend had ik even haar vertrouwen. Voelde ze zich veilig en kon ze even onbezorgd kind zijn.”

Ouders

Terwijl hun kinderen op de peuterspeelzaal waren, konden ouders naar taalles of op zoek naar bijvoorbeeld woonruimte. Veel contact met de ouders was er niet, hoewel zij wel zelf hun kinderen naar de peutergroep brachten en weer ophaalden. Communicatie was lastig omdat ze elkaars taal niet spraken.

Spullen verzamelen

Hoewel Eef alleen voor de peuterspeelzaal werkte, heeft ze ook een keer spullen ingezameld voor de mensen die in het asielzoekerscentrum woonden. “Het ging mij aan het hart dat midden in de winter één van de kinderen met open sandaaltjes en ijskoude voetjes binnen kwam omdat ze geen andere schoentjes had. Een kindje dat op de peuterspeelzaal met een klein simpel knuffeltje van de speelzaal speelde en deze in haar tasje stopte toen haar moeder haar kwam halen. Ze wilde het knuffeltje zó graag meenemen, omdat ze zelf niets had om mee te spelen. Dat maakte dat ik in mijn omgeving ben gaan vragen of er toevallig mensen waren die nog wat kleding of speelgoed hadden voor het asielzoekerscentrum. Kleding in alle maten voor mannen, vrouwen kinderen, schoenen, speelgoed, kinderwagens, dekens; echt van alles heb ik mogen ontvangen. Auto’s vol met spullen zijn er naar het asielzoekerscentrum gegaan voor de mensen daar. De dankbaarheid, blijdschap en soms tranen in de ogen van deze mensen zijn dan heel mooi en bijzonder om te ervaren.”

Sluiting peuterspeelzaal

Op een bepaald moment waren alle peuters weg uit het asielzoekerscentrum, daarna sloot de peutergroep. Eef heeft ongeveer acht maanden bij de peutergroep gewerkt. Kort na sluiting van de peutergroep is het asielzoekerscentrum verhuisd naar een andere locatie. Eef vond het werk bij het de peutergroep een hele mooie kans. De kinderen in de peutergroep hebben niet om de situatie waarin zij zaten gevraagd. Via haar werk bij het asielzoekerscentrum heeft ze een verschil kunnen maken voor deze kinderen; ze een veilige omgeving bieden waar ze zichzelf konden zijn en konden ontwikkelen.

Verwonderwereld.nl is altijd op zoek naar mooie verhalen om met de wereld te delen. Heb je een verhaal dat je graag met ons zou willen delen? Mail dan naar info@verwonderwereld.nl

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.