Het leven leven

Als moeder leerde ik al snel dat dat wat ‘mainstream’ werd genoemd niet bij mij paste. Ik voelde me meer thuis bij de ‘geitenwollensokken’. Baby aan de borst, draagdoeken, eten dat steeds vaker niet uit de supermarkt kwam, het vertrouwen hebben dat mijn kind wel wist hoe hoog het kon klimmen, wanneer het moe was of honger had. En later ook niet kiezen voor zomaar de eerste de beste basisschool, want waarom een kind in een klas met 30 leeftijdsgenootjes zetten en op een stoeltje stil laten zitten terwijl ze ook zó veel leren van het leven zelf en écht niet al die 30 kleuters op hetzelfde moment dezelfde interesses en dus mogelijkheden voor leren hebben?

Vaak heb ik gewild dat ik wel ‘mainstream’ was, want mainstream zijn maakt sommige dingen wel makkelijker. Het lijkt me makkelijk, om zomaar te geloven wat de eerste de beste dokter zegt, of wat de juf zegt. Maar de ervaring heeft me toch echt anders geleerd. Kritisch op wat ‘men’ zegt, vooral luisterend naar wat mijn hart vertelt. Omdat de ervaring heeft geleerd dat dat toch meestal is wat klopt, of wat zorgt voor de beste leermomenten.

Wanneer ik denk aan wat ik wil dat mijn kinderen leren, dan komt dat toch vooral neer op dat ze zich thuis voelen in deze wereld, dat ze er hun weg in weten te vinden. Deze wereld biedt zó veel moois. We leven niet meer in een wereld waarin het vanzelfsprekend is dat je voor de rest van je leven blijft wonen in de plaats waar je geboren bent, dat je na je middelbare school gaat studeren en dan een baan vindt die je de rest van je leven blijft doen. We leven in een wereld die op dit moment misschien wel meer en sneller verandert dan ooit – toch in elk geval meer en sneller dan wij die nu leven ooit hebben meegemaakt.

Dat ik wil dat ze durven dromen. En dat ze weten dat die dromen niet alleen maar dromen hoeven te blijven, dat je ze na mag jagen. Er is niet maar één manier van leven. Er zijn er talloze. Mijn manier van leven hoeft niet die van hen (of van wie dan ook) te zijn. Laat ze maar zichzelf zijn.

Dat is nou ook net dat wat ze mogen leren op de school waar ze naartoe gaan. En via de manier van leven die we leven nu we (in eerste instantie tijdelijk) in Denemarken zijn. Onderwijs hoeft niet perse het zijn van leren rekenen en schrijven. Grappig genoeg komt dat allemaal vanzelf. Ook bij de jongste, bij wie we dat toch niet echt perse al op deze leeftijd hadden verwacht. De verbanden die ze leggen zijn soms bijna magisch. Onderwijs mag voor ons meer zijn het voelen van wat je wil, wat is je levenspad, hoe bewandel je dat? Hoe zorg je voor jezelf, hoe ga je respectvol om met de ander zonder jezelf uit het oog te verliezen? Allemaal, jong en oud, hebben we hierin denk ik onze eigen processen. En hoe fijn is het als het (ook) daarom mag gaan, en je niet al jong leert om toch vooral maar je mond te houden en stil te zitten.

We leven ons leven. We jagen onze dromen na. Hoe ons leven er over een jaar uitziet, dat weten we nog niet. We gaan het ervaren. Voor nu zijn we blij met het leven zoals het is.

Ook hier in Denemarken zie ik de kinderen weer groeien. Onze oudste was in Nederland al maanden niet op haar plaats. Ze sprak het ook zo vaak uit – ze wilde niet in Nederland zijn, ze wilde hier zijn, in Denemarken. Haar eerste voet op Deense bodem liet zien dat ze al die tijd haar hart had horen spreken. Ze krijgt nu weer blosjes op haar wangen, zelfs alweer sproetjes en ze begint weer te stralen. De jongste is vooral gewoon heel blij met het hier veel buiten kunnen leven. Samen bedenken de kinderen allerlei plannen. We leven het leven en genieten.

Liefs!!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *