De tweede golf

De ‘eerste golf’. Van onrust schoof ik naar verbazing en vervolgens kwam er een periode van eigenlijk wel intens genieten. Genieten van elkaar, van het samen zijn, van het buiten leven, van alles maar in een tempo lager doen dan we gewend waren. Het bleek ons te passen als een jasje. Eigenlijk kreeg ik pas last van de lockdown toen hij voorbij was en alles weer normaal werd. Nou ja, normaal. Het nieuwe normaal. Het nieuwe normaal, waar ik maar niet aan kon wennen. Elke vezel in mijn lijf schreeuwde dat ik het niet wilde, dat hoe de samenleving was geworden (eentje van angst) niet een plek was waarin ik wilde leven of mijn kinderen op wilde laten groeien. Ik voelde me heel verdrietig en op meerdere vlakken gebroken.

Het zette iets in werking. Ik denk altijd, dat als je iets ánders wil, dat je dat dan moet doen. Dat als iets niet goed voelt, je mag zoeken naar manieren die wel goed voelen. En dus is dat wat we deden. Want dit hierboven geldt niet alleen voor mijzelf, ons hele gezin voelde zich niet zo heel erg gelukkig in de manier waarop het leven geworden was. Daarnaast legde de pijn die nu ontstond nog veel meer pijnpunten voor ons bloot. Het liet ons haarfijn zien hoe we ons leven eigenlijk wilden leven, en hoe we daarin nu werden belemmerd. We voelden ons niet meer vrij.

Niets is toevallig. Al lang geleden las ik eens over een eiland. Een eiland waar veel kinderen ‘natuurlijk leren’ van het leven zelf. Ik was deze website eigenlijk alweer een beetje vergeten, maar het was in die periode dat mijn man ermee kwam, dat er ergens een eiland was dat aan veel van onze wensen leek te voldoen.

En dus gingen we lezen. De natuur zou er prachtig zijn, de huizen heel betaalbaar, er zouden veel gezinnen zijn met allerlei nationaliteiten die thuisonderwijzen en op eenzelfde manier in het leven zouden staan als wij. We besloten dat we er eens wilden gaan kijken. Misschien zou het wel wat voor ons zijn.

Zo gezegd, zo gedaan. We gingen kijken. En wat werden we er blíj! Wij allemaal. Van de natuur, die inderdaad prachtig bleek te zijn. Rotsen, zandstranden, betover(en)de bossen. De mensen, bij wie we ons heel welkom en op ons gemak voelden. De kindjes die heerlijk op blote voeten rondscharrelden. De kleine en al wat grotere kindjes aan de borst. Het buiten leven, ook wanneer het weer misschien wat minder stralend was. De activiteiten die samen werden ondernomen. We werden er weer blij! Mijn adem zakte er weer terug naar mijn buik, in plaats van ergens in mijn keel, waar hij een paar maanden had gezeten. Het voelde als thuis. Na een paar weken moesten we weer naar huis, omdat er hier dingen (en onze lieve diertjes) op ons wachtten, maar we wilden eigenlijk allemaal niet weg. Dus besloten we dat we het roer om mogen gaan gooien.

Waar we ook gaan landen, waar we nu zijn is het op dit moment niet voor ons. Ons huis mag in de verkoop, en we gaan terug naar het eiland. In elk geval voor een aantal maanden, en daarna zien we wel verder. Het lijkt ons heerlijk om in elk geval voor een aantal maanden het leven daar te leven. En daarna misschien wel voor langer of voor altijd.  

O ja, waarom ik deze blog schreef. Die eerste golf. Ik wilde eigenlijk schrijven over de ‘tweede golf’, en hoe zeer het mij raakt. Maar eigenlijk wil ik het hier nu bij laten. De energie van dat mooie eiland in de Oostzee stroomt weer door mijn lijf, mijn adem heeft weer wat mogen zakken (want ja, die zat weer een stuk hoger sinds we terug zijn in Nederland) en ik voel me weer blij bij de mooie vooruitzichten die we hebben. Het leven is mooi, maar we mogen er wel zelf wat van maken.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *