Dankbaar

Ik denk dat de corona tijd voor veel mensen een tijd is (geweest) van bezinning, van naar binnen kijken en voelen wat er (voor jou) echt toe doet. Voor mij wel, in elk geval. Om eerlijk te zijn? Ik heb van de afgelopen tijd genoten. Van het samen zijn met degenen die mij lief zijn, van het veel tijd doorbrengen in de natuur, van de stilte op straat én in de natuur. Van het meebewegen met wat de dagen te bieden hebben. Van het in de ochtend lekker aanmodderen in huis en in de middagen vooral veel buiten zijn (wat was het weer van de afgelopen maanden ook een cadeau, he?).

Ik heb me heel erg dankbaar gevoeld. Dat we uit een onderwijssetting kwamen waar de kinderen al hun hart mochten volgen, waar hen niet de hele dag werd verteld wat ze moesten doen, waar ze het al gewend waren zelf te bekijken hoe ze hun dagen wilden leven. Dat ze in die periode thuis niet bezig hoefden te zijn met schoolwerk, omdat ze ook op school al leren van het leven zelf. En dat precies is waar we de afgelopen periode mee door zijn gegaan.

Dankbaar ook, dat nu de basisscholen weer open zijn, we nog steeds ons eigen ritme mogen blijven volgen, wat betekende dat vorige week de oudste twee dagen naar school is gegaan en de jongste één, ondanks dat ze wel weer alle dagen móchten gaan. De schakeling hoeft niet zo zwart wit te zijn, het hoeft niet alles of niets te zijn. Langzaam op ons eigen tempo waarin de kinderen zelf heel goed aan mogen en kunnen geven wat ze willen en wat goed voor hen is, komt het leven van vóór Corona weer op gang. Het hoeft niet te snel, we mogen de rust van de laatste tijd ook wel nog even vasthouden.

De afgelopen tijd gaf ruimte voor reflectie en voor het creëren van nieuwe dromen. Het stilstaan bij hoe fijn het leven al is maar ook bij hoe we ons leven willen leven, en het daarbij ontstaan van plannen om blij van te worden.

Op het moment dat ik dit schrijf zit ik in mijn tuin in het zonnetje. Naast me een klaproos die volop in bloei staat, tussen zijn soortgenootjes die nog niet open zijn gegaan. Vogeltjes die de mooiste liedjes fluiten. Genietend en het leven levend. En nog steeds erg dankbaar voor al het moois dat we soms zomaar cadeau lijken te krijgen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *