Blije dingen – Op blote voeten in de modder

In een wereld waar veel van de meest gewone dingen niet zo gewoon meer zijn, word ik blij wanneer ik ze wel weer eens tegenkom. Omdat ik denk dat het goed is om het ‘oude normaal’ niet te vergeten en het ‘nieuwe normaal’ niet te normaliseren, wil ik wat van die situaties waar ik blij van word met jullie delen. Want, wat je aandacht geeft groeit. Tijd voor Licht en Liefde!

___

Ik zit op een bankje en ik geniet. We zijn in een zo’n bijzonder leuke speeltuin die uitnodigt tot vrij spel. Het is een typisch herfstige dag – met momenten komt er regen uit de lucht vallen, terwijl de zon zich ook af en toe eens laat zien, een graad of twaalf. De grond is modderig en er zijn de plassen.

Op een klimrek is één van mijn dochters de steentjes uit de modder aan het filteren. Ergens anders is mijn andere dochter aan het sjouwen met blokken hout. Ze is ermee aan het metselen. Een aantal blokken liggen op een rij. Ik zie haar naar een plas lopen, met haar hand naar de bodem grijpen en terug lopen met een flink gevulde hand met modder – cement.

Dan zie ik een ander meisje, spelend in dezelfde hoek. Ongeveer dezelfde leeftijd. Lekker tussen de modder en de plassen. Ze heeft haar laarzen uitgeschopt en speelt inmiddels lekker op blote voeten.

Dan komt er een man aan – haar vader. Hij pakt haar uitgeschopte laarsjes op, en lacht naar haar. Om vervolgens weer te vertrekken, terug naar zijn bankje, vanwaar hij naar haar kijkt.

Tussen een heleboel kinderen die vooral mogen spelen zonder vies te worden, bevinden zich toch nog enkele kinderen met modder tussen hun vingers en hun tenen. En deze keer zijn het niet alleen maar die van mij. Ik geniet!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *