Cultuur, Theater, Verwonderwereld

Theater – Noem het maar liefde

Soms bezoek je een toneelstuk dat verrast. Bij het bezoeken van ‘Noem het maar liefde‘ was dat zeker het geval.

Een korte introductie. Als puber was ik al dol op theater. Ik bezocht de theaters in de buurt met grote regelmaat, vaak niet alleen voor het bekijken van de voorstellingen, maar ook daaraan voorafgaand. Kijken hoe de decors werden opgebouwd, artiesten ontmoeten en met hen spreken over de passie die we deelden. Jong en vol dromen.

Als theaterbezoekende puber had ik een groepje vriendinnen dat net zo graag naar het theater ging als ik. Los van het graag naar het theater gaan, hadden we ook zo onze ‘idolen’, met daaropvolgend theater waar we niet zo zeer heen gingen om de inhoud maar vooral om de acteurs.

Anniek Pheifer was zo’n jeugdidool. Het hebben van jeugdidolen behoort al een goede 10 jaar tot het verleden, maar toen ik en een vriendin uit die tijd waar ik nog regelmatig contact mee heb erachter kwamen dat Anniek weer in de theaters zou staan, leek het ons leuk om weer eens te gaan kijken. Gewoon, samen weer eens naar het theater, en herinneringen ophalen. Dat het toneelstuk gespeeld wordt door Toneelgroep Maastricht maakte het veelbelovend.

We gingen er volledig onvoorbereid naartoe. Wisten dat we om 19u bij de schouwburg in Utrecht moesten zijn voor de inleiding waar we ook graag bij wilden zijn en dat een andere speler Jeroen Spitzenberger zou zijn, maar daarmee hield onze voorbereiding wel op. Zelfs de naam van de voorstelling wilde niet in onze hoofden blijven plakken. De inleiding leerde ons al dat er in totaal zes acteurs meespeelden, dat de voorstelling muzikaal zou zijn en gaf ons een glimp van waar de voorstelling over zou gaan.

Een stuk over liefde, over eenzaamheid, verhoudingen tussen mannen en vrouwen, over #metoo. Heel bijzonder en heel poëtisch. Over hoe iets wat ooit lelijk was toch mooi kan worden, over hoe liefde blind kan maken, over hoe liefde pijn verzacht. Over hoe mooi liefde kan zijn. Hoe lelijk seks kan zijn. Hoe seks en liefde soms met elkaar worden verward.

Was het leuk? Ja, het was leuk. Maar vooral ook bijzonder, en mooi. Soms verdrietig, soms walgelijk. Dan weer vertederend. Niet in één of in een paar woorden te vangen. Mooi ook om te zien hoe de kwaliteit van acteurs die ik vooral van televisie ken veel beter tot zijn recht komt op het toneel. Het vele en snelle schakelen tussen personages en emoties. Knap! Ik kan nog veel woorden voor deze voorstelling gebruiken, maar eigenlijk zou ik gewoon willen zeggen: ga ‘m zien 🙂 Het is een uniek stukje theater. Binnenkort nog in het mooie Speelhuis, waar nog heel wat kaartjes beschikbaar zijn (in tegenstelling tot de uitverkochte zaal in Utrecht). Een bijzonder(e) afwisselende voorstelling die verrast.

Speellijst

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *