Afkicken van chocola

Soms dan ben ik in gevecht met mijn geweten. Belangrijker nog dan dat producten die we gebruiken biologisch of gezond zijn, vind ik dat ze eerlijk zijn. Eerlijk betekent voor mij dat er geen mensenrechten voor zijn geschonden, dat de mensen die ervoor hebben gewerkt netjes worden behandeld en er een eerlijk salaris voor krijgen. Ik betaal graag wat meer voor een jurkje wanneer ik weet dat er geen kinderhandjes aan mee hebben gewerkt en ik sla liever die heerlijke chocolademousse in een restaurant over wanneer ik niet weet waar de chocola die gebruikt is vandaan komt. Ook chocola met het Fairtrade logo is namelijk niet slaafvrij, dat logo betekent bij chocola alleen maar dat een bepaald percentage van de gebruikte cacao ‘eerlijk’ moet zijn.

Waarom ik nu op chocola blijf hangen? Omdat het zo simpel is om het te laten.. Voor de mensen die mij niet kennen: ik ben een heuse chocoholic. Ik ben dól op chocolade. Wanneer er ergens een brownie of iets anders chocoladerigs te koop of te bestellen was, dan hoefde ik de rest van een menu niet meer te zien. Tot ik erachter kwam onder wat voor omstandigheden veel van de cacao die gebruikt wordt voor onze lekkere chocolade wordt geproduceerd. Dat de omstandigheden waarin gewerkt wordt vaak erbarmelijk zijn, de boeren er veel te weinig voor betaald krijgen en de behandeling van degenen die op de plantage werken vaak ronduit wreed is. Dat slavernij de wereld nog niet uit is, en dat slavernij binnen cacaoplantages niet uitzonderlijk te noemen is. Sindsdien smaakt veel chocola me niet meer. Hier wil ik niet aan bijdragen. Ik ben nog steeds dol op chocola, maar laten we eerlijk zijn: ’t is geen eerste levensbehoefte. Door willens en wetens chocola te kopen waarvan de herkomst discutabel is stel ik mijn eigen geluk, een luxeproduct notabene, boven het leven(sgeluk) van een ander. Dat wilde ik niet meer. Dus stopte ik met het eten van chocola.

Eerst helemaal. Cold Turkey. Dat was nog lastiger dan ik had gedacht. Had ik al geschreven dat ik een chocoholic was? Chocoladekoekjes. Chocoladepasta. Chocoladecakejes. Chocolade ijs. Dat werd ‘m dus niet meer. Af en toe kocht ik toch weer een pak chocoladekoekjes, maar het voelde zó oneerlijk! Door producten te kopen waaraan slavernij te pas komt, draag ik bij aan die slavernij en voel ik mij daar net zo schuldig aan als degenen die hun medemens zo slecht behandelen. Schend ik net zo goed mensenrechten. Dus na verloop van tijd kocht ik die producten niet meer. Leerde ik ze wel zelf te maken met écht eerlijke chocola. Tony’s Chocolonely is een bekende fabrikant die zich inzet voor slaafvrije chocola, maar ook in bio-winkels zijn er enkele merken te vinden waarbij de herkomst en werkomstandigheden bekend (en goed) zijn.

Waarom dan dat geweten? Nou ja. Wat nou wanneer je chocola krijgt? Een doos Merci als bedankje. Of wanneer iemand zó zijn best heeft gedaan om een chocoladetaart te bakken voor een verjaardag? Of wat als mijn kind besluit om van zelf gespaard of gekregen geld dan maar die chocolade paashaas te kopen die ze van mij niet krijgt? Daar wringt mijn geweten. Bij mijn kinderen kan ik niet anders dan ze uit blijven leggen waarom we bepaalde dingen niet kopen. Wat ze daarmee vervolgens doen is aan hen, ik wil het ze niet verbieden. Langzaam zie je dat het beklijft. Waarom we in een restaurant geen chocomel bestellen maar wel zelf chocolademelk maken of van een ander merk in de supermarkt kopen. Waarom we in de winkel geen chocoladetoetjes kopen, maar misschien wel zelf chocolademousse maken. Waarom we zelf chocoladepasta maken wanneer iemand toch zó’n zin heeft in chocoladepasta. Blijkt ook nog eens heel leuk te zijn trouwens, al dat lekkers zelf maken. En in veel gevallen, soms na een paar keer oefenen, ook nog eens veel lekkerder dan de winkelvariant.

Lastiger vind ik het met kleding. Ook binnen de fabricage van kleding bestaan er veel misstanden. Voor mezelf heb ik wel wat merken met fijne kleding waar ik blij van word gevonden. Wat duurder, maar ook duurzaam. Voor de kinderen vind ik dat lastiger. Ik vind het niet perse erg om wat meer voor een legging te betalen, maar dan wil ik wel ook dat het duurzaam is en ik er daardoor minder van nodig heb. Zolang de leggings van de Zeeman van 2.99 langer meegaan dan de leggings van zo’n 17 euro van een verantwoord merk zit ik toch in een tweestrijd, zwicht ik toch vaak voor die van de Zeeman. Zelf maken is een alternatief.

Ik probeer vooral lokale producten te gebruiken. Dat is met voeding gemakkelijker dat met andere producten. Alleen kopen wat ik echt nodig heb scheelt ook al een hoop. En bij de dingen die ik koop, al dan niet omdat ik ze nodig heb, mezelf afvragen of ik er blij van word. En zo niet – het lekker laten liggen. Door bewustzijn hoop ik dat duurzaam geproduceerde en slaafvrije producten op een dag de norm zullen zijn.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *