Slechte horrorfilm

Hoe gaat het met jullie? Met mij, als ik eerlijk ben, met ups en downs. Hoe onvoorstelbaar hoe een land, een wereld, in een jaar kan veranderen. Van onze spullen kunnen pakken en een dag later met onze voetjes in de Ardèche kunnen staan of bovenop de kliffen bij Dover, omdat we vrij zijn en dat is wat we willen, naar een boete kunnen krijgen wanneer ik met twee anderen een boswandeling maak. Soms voel ik me net alsof ik een slechte horrorfilm ben beland.

Misschien is dat ook maar wat ik moet hopen, dat dat het is. Want ook al zijn die slecht horrorfilms vaak afschuwelijk, ze eindigen toch meestal een soort van goed.

Wat ik me de laatste tijd steeds vaker besef is: we kunnen niet meer terug. Naar hoe het was. Er is een point of no return. Ik weet niet wanneer we daar voorbij zijn gegaan, maar dat we er voorbij zijn, dat weet ik wel. We kunnen niet zomaar meer terug naar geen mondkapjes dragen, zomaar op vakantie gaan, feestjes vieren zonder het gevoel te hebben crimineel te zijn.

En misschien is dat ook niet erg. Want dat er iets ging veranderen, dat wisten we al langer, toch? Daarvoor hoefden we alleen maar naar binnen te kijken, en naar onze kinderen die zó ontzettend wijs zijn, zo veel weten en voelen. De wereld zoals hij was klopte al langer niet meer.

Desalniettemin ben ik soms wel bang. Bang voor hoe lang dit nog gaat duren tot we bij het nieuwe normaal zijn (en met dat ‘nieuwe normaal’ bedoel ik niet de gang van zaken op dit moment). Ik ben niet iemand die heel erg goed is in stil zitten, en het nu niet die dingen kunnen doen ik het liefste zou willen maakt soms rusteloos. Hoewel ik vaak het vertrouwen wel voel, als een soort algeheel weten, is het soms lastig om dat vertrouwen te hebben met alle onzekerheid die er is en al het onrecht dat ik voel, dat wordt aangedaan. Voor mij is dit de ultieme les in loslaten en leven in het nu. Trouw aan mezelf blijven ook, en me niet mee laten slepen door de kudde.

Want hoewel mee laten slepen door de kudde vaak de makkelijke weg is met de minste weerstand, is het ook funest voor je eigen zijn wanneer die weg van de kudde niet als de jouwe voelt. Daardoor juist niet meer de makkelijkste weg, zelfs een onmogelijke weg die telkens weer leidt tot zelfverloochening.

Goed, terug naar ons. Ons huis is verkocht, onze plannen gemaakt. We weten niet wanneer we ze kunnen uitvoeren. We zullen het gaan zien. De laatste weken heb ik het vaak jammer gevonden en heel erg lastig. En nu? Het is oké. Alles is goed zoals het is, en alles gaat komen zoals het komen moet.

Dat wat er nu in de wereld gaande is, we moeten er toch met zijn allen doorheen.

Veel liefs! Ik wens jullie al het beste, knuffel je naasten, en volg jullie hart.

Laten we blijven delen, blijven liefhebben, blijven vieren. Samen creëren we díe wereld waarin we wel willen zijn.

Ten slotte nog een boekentip; De jongen, de mol, de vos en het paard. Ik vind het een prachtig boek, met hele mooie illustraties en teksten. Een boek dat je op elke willekeurige bladzijde open kunt slaan en dat dan in één blikopslag wat vertelt. Boodschappen van liefde, vertrouwen, puurheid, voor grote en kleine mensen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *