Na de lockdown – het missen van vrijheid

In het begin was ik een beetje bang. Niet zozeer voor Corona. Eigenlijk helemaal niet voor Corona. Ook niet voor de maatregelen zelf, maar wel voor wat de maatregelen met mensen zouden doen. Me al heel snel ook bewust van het belang van (fysiek) contact. Huidhonger. In de wijk waar ik woon bleef chaos uit. De maatregelen bij de buurtsupermarkt waren minimaal en een week na het begin van de lockdown kwam er weer voorzichtig wat leven op straat.

De periode daarna genoot ik. Van de tijd die ik zomaar cadeau kreeg om met mijn twee lieve meiden door te brengen. De lockdown bracht een heerlijke rust in ons leven. We waren veel in onze tuin en in de natuur. Bleven heerlijk samen thuis, lopend en fietsend de wereld ontdekken. We vonden al snel een ritme dat ons allemaal paste en waar we ons blij bij voelden. We hadden niet zoveel last van de lockdown, zaten heerlijk in onze eigen lichte bubbel.

Eigenlijk is het pas nu, de periode erna, die ik als lastig ervaar. Want waar ik altijd het gevoel had redelijk in vrijheid te kunnen leven, voelt het nu anders. De beperkingen van de maatregelen rondom Corona leggen veel meer pijnpunten bloot. Waar het me eerder lukte om binnen alle regels die er zijn een leven te leven dat mij blij maakte, kost dat me nu meer moeite. Ik voel me opgesloten.

Ik ben een treinreiziger. Ik rijd geen auto. Overal waar ik wilde kwam ik altijd wel met het ov. Samen met de kindjes doorkruiste ik met regelmaat het land. Met een mondkapje op is daar weinig leuks meer aan. Wellicht zijn er mensen die er geen hinder van ondervinden, ik hoor niet bij die mensen. En dus beperk ik treinreizen tot het minimum.

Reizen – volgens mij ben ik stiekem een nomade. Het liefst ben ik onderweg, ik vind reizen zo fijn! Het liefst met zo min mogelijk spullen. Onze harten achterna. De wereld biedt zoveel moois! We maken nog altijd plannen, maar reizen naar een land waar de maatregelen strenger zijn dan hier, dat hoeft voor mij niet.

De maatregelen leggen voor mij veel meer bloot. Het laat me zien hoe weinig vrijheid er op veel vlakken werkelijk is. Dingen die ik altijd al wel wist, maar nu extra voelbaar worden. Hoe weinig we eigenlijk te zeggen hebben over hoe we leven. In wat voor soort huis we wonen. Of waar we willen dat onze kinderen opgroeien – een school is niet voor elk kind de beste plek.

Ik word er een beetje verdrietig van. Nog verdrietiger word ik wanneer ik eraan denk dat NL met alle beperkingen die er zijn één van de meest vrije plekken op aarde is. Wat hebben we het hier goed, vergeleken met veel andere plekken. Maar toch – ik mis vrijheid. Vrijheid om te gaan waar ik wil zijn. Vrijheid om vrijuit te ademen in een trein. Vrijheid in het ecodorp te wonen dat we ruim drie jaar geleden initiëerden maar er nog altijd niet is. Vrijheid om mijn kinderen thuisonderwijs te geven als dat is wat we zouden willen.

We zijn vrij. Binnen de kaders die er zijn. Maar wat nou als ik niet wil zijn binnen die kaders?

Liefs. En een dikke knuffel voor een ieder die met zelfde gedachten zit – ik weet dat we met veel zijn.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *