Licht en liefde

Ik vind het toch belangrijk om erover te blijven schrijven, over de gekke maatschappij waar we nu in leven. Zelf heb ik best een fijne bubbel van gelijkgestemden om mij heen, maar je ontkomt er toch niet aan om uit die bubbel te komen. Ik hoef maar uit het raam te kijken of er komen mondkapjes voorbij. Toch lukt het me redelijk goed om in mijn bubbel te blijven, en ik zou ook niet anders willen.

Waarom ik er dan over blijf schrijven? Want tja, door erover te schrijven stap ik wél uit die bubbel. Ik blijf erover schrijven omdat dat voelt als mijn steentje, hoe klein dan ook, bijdragen aan dat wat ik belangrijk vind. Aan het niet nog meer individualiseren van de maatschappij. Aan het leven in licht en liefde in plaats van chaos en angst.

Individualisme

Terwijl ik dit bericht schrijf zit ik in de trein. Ik haalde net een kop koffie op een plek waar de medewerkers geen mondkapje droegen (hoera!). Eenmaal op het perron zie ik ze overal om me heen. Waar een paar maanden geleden de mensen nog wat luchtiger met alles omgingen en mondkapjes pas opgingen bij het instappen, zie ik nu vooral bedekte gezichten.

Individualisme speelde al langer in Nederland. Alle maatregelen die nu worden getroffen voor een virus waarvan het gevaar op zijn minst discutabel is dragen bij aan een vergroting van het individualisme. Ik merk dat mensen elkaar steeds meer vermijden. Vreemden hebben nauwelijks meer oogcontact en veel lijkt erop gebrand zo snel mogelijk weer afstand te kunnen creëren. Onwillekeurig vraag ik me dan toch af wat dat doet met de ontwikkeling van kinderen. Van de heel jonge kinderen die nu hun wereldbeeld vormen. Van de pubers die zich voorbereiden op hun volwassen leven op deze wereld.

Winterfeesten

Alle winterfeesten die er nu aankomen hebben ook een heel maatschappelijke functie. Juist in deze donkerdere tijd van het jaar hebben wij mensen behoefte aan lichtpuntjes. Aan lekker wegkruipen in onze cocon met kaarsjes, maar ook aan samen zijn met onze naasten.

Veel van deze lichtpuntjes gaan nu voor veel mensen niet door. Tradities waar we al eeuwenlang aan vast houden worden nu gedwongen op andere manieren gevierd. Anders is denk ik niet altijd slecht, maar zeker nu mogen we wel waken voor eenzaamheid.

Zelf creëren

Een schouderklopje van een kennis, een glimlach van een vreemde, kerst met familie. De kracht daarvan moeten we niet onderschatten. Uitzonderingen daargelaten zijn dit uitingen van warmte waar iedereen behoefte aan heeft. Waar we, denk ik, vooral niet mee moeten stoppen.

Ik zit nu in de trein, op weg naar een lieve vriendin. Zometeen gaan we samen inkopen doen voor Kerstmis, zoals we dat al jaren doen rond deze tijd van het jaar. De zon schijnt op de goudgele bladeren van de bomen waar mijn trein langs raast.

Licht en liefde. We creëren het zelf ❤🙏 Laten we er niet bang voor worden.

Liefs!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *