Kritisch

De meeste mensen deugen. Rutger Bregman schreef daar over, en ik ben er absoluut van overtuigd dat hij gelijk heeft. Toch zijn er in de geschiedenis de meest afschuwelijke dingen gebeurd. De afschuwelijke dingen werden niet geïnitieerd door gewoon maar een willekeurige buurman of voorbijganger op straat.

Vrouwen zijn op brandstapels gezet omdat men dacht dat het heksen waren en ze ervan overtuigd waren dat zij door hun heks zijn anderen kwaad berokkenden. Mislukte oogsten, ziekten, er was een zondebok nodig, en deze zondebok vonden ze in vrouwen die ze misschien toch al liever kwijt dan rijk waren. Deze haat richting dat wat men heksen noemde was er niet zomaar. Niet zo heel lang voordat deze vrouwen als ‘heks’ op de brandstapel werden gezet, werden allerlei Goden nog vereerd en deze vrouwen opgezocht om de kunde die zij bezaten om met hulp van de natuur voor genezing te zorgen. Deze haat jegens deze vrouwen kwam vanuit een nieuw geloof, een geloof waarbij er maar één God zou zijn. Het was de adel die verantwoordelijk was voor deze heksenjacht. Niet zomaar Jan en alleman. Maar Jan en alleman werd er wel in mee gesleurd. Een samenleving van angst, waarin je maar het beste in de maat kon lopen, want anders zou je zo de volgende kunnen zijn die op de brandstapel belandde.

De Holocaust. De Jodenvervolging in de tweede wereldoorlog. Ook dit werd niet geïnitieerd door zomaar een willekeurige buurman of buurvrouw, hoewel men wel bang kon worden voor elke willekeurige buurman of buurvrouw. Ook toen heerste er angst. Angst is een slechte raadgever en maakt je tot veel in staat. Ik denk dat mensen van nature vooral willen zorgen dat zijzelf en hun naasten veilig zijn, en daarvoor, al dan niet onbewust, hun eigen normen en waarden aan de kant zetten. Als je maar bang genoeg bent ga je alles geloven. En dus werden er in de tweede wereldoorlog veel onschuldige levens verwoest.

Dit zijn maar twee voorbeelden van periodes waarin veel mensen stopten met zelf nadenken. Na afloop de woorden gebruiken dat ze het niet wisten. “Wir haben das nicht gewusst”. En laten we zorgen dat het nooit meer gebeurt. Het was nog tijdens onze laatste dodenherdenking dat onze Koning de memorabele woorden zei: “Laten we niet normaal maken wat niet normaal is.”

Mijn hart huilt vaak de laatste tijd. Want we maken met zijn allen iets wél normaal wat niet normaal is. We maken het normaal dat kinderen opgroeien in een samenleving waar asociaal gedrag de norm is. Een samenleving waarin aanraking taboe is. Daar waar aanraking juist één van onze eerste levensbehoeften is, net zo belangrijk als eten, drinken en slapen. Ik leef een niet gemiddeld leven. Het leven heeft mij geleerd om mezelf bij de dingen die ik doe af te vragen of ik het naar mezelf toe kan verantwoorden of niet, en wanneer dat niet het geval is, het vooral níet te doen. Niet zonder na te denken de regels maar te volgen. Ik hoop dat we dat met zijn allen blijven doen. Dat we vooral kritisch blijven, ondanks een Rutte die oproept om je nu vooral maar aan de regels te houden. Ondanks het steeds harder optreden wanneer je dat niet doet, zelfs in de privésfeer.

Ik ga hier niet vertellen wat goed of fout is, want dat kan ik niet bepalen voor een ander. Dat kan een ieder alleen maar bepalen voor zichzelf. Zolang het voor jezelf oké voelt is het goed. Blijf je vrij voelen het anders te doen wanneer het niet kloppend voelt. En laten we lief blijven voor de ander, ook wanneer die ander dingen anders ziet dan jij.

Een groet met heel veel liefde,

Mirjam

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *