Ouderschap, Voeding

Vier snoepjes op een dag – familieoverleg

Soms heeft een motie tijd nodig. Zo was er bij ons in huis een motie waar we bijna een week over hebben gedaan. Niet omdat we ‘m niet bespraken, maar vooral omdat er meer tijd nodig was om tot een besluit te komen.

Het zat zo.

Als het aan mijn kinderen zou liggen zouden ze leven op snoepjes en koekjes en andere ongezonde dingen. Nou ja, nee, dit is wel heel zwart/wit gesteld. Ze zijn ook wel dol op groenten en fruit. Maar ook op snoep en koek.

Omdat ik snoep en koek niet zo gezond voor ze vind maar het ze ook niet wil onthouden hebben we er bepaalde afspraken over gemaakt en snoep in huis gehaald waar ik me enigszins goed bij kan voelen wanneer het in een kindermond belandt. De afspraak is dat ze thuis twee snoepjes mogen op een dag, of veertien in een week. Voor de oudste betekent dit dat ze elke week op vrijdag veertien snoepjes kiest die meestal dezelfde dag al op zijn waarna ze de rest van de week niets meer te snoepen heeft. De jongste koos ervoor om elke dag twee snoepjes te krijgen, omdat ‘een week’ nog een te lastig begrip voor haar is en het dan zo lastig is de ene dag heel veel en de andere dag helemaal geen snoepjes te mogen.

Nu waren de twee snoepjes al gegeten, maar wilde ze er eigenlijk nog wel meer. Ze wilde 4 snoepjes. In een bakje, net zoals haar grote zus. Maar hoe moest dat nou? Want ik vind snoepen nog steeds niet goed voor haar lijf, de gekochte snoepjes ook wel heel duur voor nog meer snoepjes op een dag, én ze had haar twee snoepjes al gehad. Maar ze mocht er wel een motie over opschrijven. Want dat mag altijd.

Heel wat rondjes werd er gesproken. Waarin mijn man en ik een toch wel andere mening hadden dan onze dochters. De oudste vond het goed, maar dan wilde zij ook meer snoepjes. De jongste wilde gewoon heel graag meer snoepjes. Moties bespreken we vaak tijdens het avondeten. Sommige avonden kwamen we gewoon niet tot een besluit. Andere dagen was eten en daarna vlug spelen belangrijker. Maar vandaag kwam er dan toch echt een besluit. “Vandaag wil ik wel een besluit nemen over de motie,” zo zei peuter aan het begin van de avondmaaltijd.

Dat was nog even zoeken. Want peuter wilde nog steeds vier snoepjes. Oudste dochter had ook wel oren naar meer snoepjes. Man en ik vonden dat nog steeds geen goed idee. Tot er ineens een idee kwam waarvan ik dacht dat peuter zich er wel in zou kunnen vinden: Wat nou als we de snoepjes doormidden zouden snijden en ze elke dag vier halve snoepjes in een bakje zou krijgen? Dát was een goed idee. Iedereen consent? Man consent. Peuter consent. Oudste dochter? Niet consent. “Ik wil graag dat ze hetzelfde krijgt als ík, één keer in de week 14 snoepjes.”. En wat nou als zij dan hetzelfde zou doen als haar zusje? “Oké, consent. Maar dan wil dat wel vanaf vandaag.” Maar ze had haar snoepjes voor de komende week al gehad.. Oké, vooruit dan maar, dat snapte ze wel. Toch consent.

Besluit genomen 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *