Pippi Langkous en ‘natuurlijk leren’


Ik hou van Pippi. Dat wist ik al wel, dat ik van haar hield, maar deze week werd het nog maar eens bevestigd.

De griep heerst hier. En zo gebeurde het dat we voor het eerst sinds lange tijd weer eens met het hele gezin geveld waren door een griep. Koorts, snotterig. En op een bepaald moment toch wel weer zo fit dat we meer wilden en konden dan alleen maar liggen maar toch ook nog niet zo actief konden zijn als normaal.

Filmpjes kijkend met de kindjes op Youtube kwamen we ineens Pippi tegen, die van vroeger, niet de tekenfilmpjes van nu. Heerlijk! Mijn kinderen zijn wel een beetje Pippi’s. En ikzelf misschien ook wel in zekere zin.

Zoals velen van jullie wel weten, kiezen wij voor een niet zo gebruikelijke manier van onderwijs. Onze oudste dochter gaat naar een sociocratische school, waar kinderen op natuurlijke wijze mogen leren. Dus niet: je bent nu zes, dus nu leer je schrijven, via deze methode en op dit tempo. Nee, de kinderen leren de dingen op hun eigen manier en wanneer ze daaraan toe zijn. Soms is dat vraaggericht (bijvoorbeeld bij een leerling die besloten heeft een middelbaarschool diploma te behalen), maar vaak gaat het ook spelend. Veel dingen waar in het reguliere onderwijs op geploeterd wordt kunnen kinderen dan ogenschijnlijk zomaar ineens. Denk hierbij aan rekenen, schrijven en lezen. Bij het zien van (het vanzelf gaan van) de ontwikkeling van mijn kind en haar schoolgenootjes, word ik een beetje verdrietig wanneer ik denk aan haar leeftijdsgenootjes die uren op een dag stil moeten zitten om zich dezelfde vaardigheden eigen te maken.

Maar Pippi dus. Er is een aflevering waar Pippi naar school gaat. Het is bijna kerstmis wanneer ze haar vriendjes Tommy en Annika treft op weg naar school. Ze vertellen haar dat ze bijna kerstvakantie hebben, nog twee dagen maar. Dat maakte Pippi een beetje verdrietig; ze gaat niet naar school, en daardoor heeft ze ook geen vakantie. Ze wil ook vakantie hebben! En zo gebeurt het dat Pippi zich, zonder al te veel haast (ze heeft nog tijd genoeg om op tijd te komen voor de kerstvakantie), meldt bij de juf.

Op school komt ze erachter dat school toch niet helemaal bij haar past. Ze vertrekt weer, met de mededeling dat ze wel terugkomt zodra ze merkt dat ze rekenen nodig heeft. ‘Verstandig’, dacht ik. Want iets leren gaat veel gemakkelijker wanneer je het leuk vindt of omdat je het nodig hebt.

Ik ben blij met het groeiende aantal democratische scholen, voor alle Pippi’s onder ons.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *