Onderwijs

Natuurlijk leren (en het gebrek daaraan)

Denk even terug aan vroeger. Toen je een kind was. Basisschool, middelbaar, dat maakt niet zoveel uit. Denk even terug aan die tijd. Je klasgenoten, je docenten, juf, meester. De lokalen, stoelen. De vulpennen, het schoolplein. Ga even terug naar die tijd.

Bracht je veel tijd door op die stoel achter dat tafeltje? Ja? Hoeveel uit die tijd weet je nog? Wat weet je nog van wat de volwassene die voor je stond aan je wilde leren? Ik weet dat ik een zogenaamd ‘goede leerling’ was maar dat ik veel vergeten ben uit die tijd. Misschien leerde ik in die tijd wel dat ik mijn prioriteit niet moest leggen bij wat ik leuk en belangrijk vond maar bij wat men van mij verwachtte.

Er zijn wel dingen die ik nog weet. Ik herinner me nog hoe ik bij geschiedenis de info in mij opzoog over de heksenjachten. Hoe ik mij stortte in het profielwerkstuk dat ik daarover schreef. Ik herinner mij nog dat ik op de basisschool zelf een onderwerp mocht kiezen voor een werkstuk en dat ik dat maakte over de geschiedenis van de slavernij. Ik herinner mij ook nog de uren bijles wiskunde en hoe ik echt niets terug kan halen van die lessen. Dat ik dan misschien wel een voldoende wist te halen voor die examens maar daarna alles linea recta weer uit mijn geheugen liet glippen. Ik herinner me de docent aardrijkskunde die zo zijn best deed zijn verhalen op ons over te brengen. Hij klom er letterlijk voor in de raamkozijnen van de eerste verdieping van de school. Het spijt me meneer, ik weet nog maar weinig van wat u vertelde.

Wat ik wel nog weet is de mooie reizen die ik met mijn moeder maakte. Of die ik later zelf interrailde. De indrukwekkende natuur bij de grens tussen Duitsland en Tsjechië met de trein. De witte sneeuwtoppen in de zomer in de Alpen. Het ijswater in de gletsjesrivieren. Ik herinner me de vallende sterren uit de helderste sterrenhemels.

Ik herinner me hoe ik het liefste onder de biologielessen uit wilde komen. Ik vond het alles behalve interessant. Ik herinner me wel nog de verhalen van de biologieleraar over hoe het vroeger zo normaal was om door leraren in het lokaal te roken. Dát weet ik nog wel van biologie. En de misplaatste grappen van de docent over vrouwen, tot grote hilariteit van de jongens in de klas.

Ik weet nog hoeveel moeite ik had met het stampen van rijtjes woordjes terwijl ik wel moeiteloos engelstalige literatuur las (en lees).

Nederlands was zeg maar wel mijn ding. Ik had plezier in de schrijfopdrachten ondanks horken van leraren. Het was zo’n vak waar ik fluitend met twee vingers in mijn neus achten voor wist te halen. De minpunten kwamen voort uit de d’tjes en t’tjes welke ik consequent op de verkeerde plekken wist te plaatsen. Geen leraar lukte het me uit te leggen hoe dat nou precies zat. Maar ook dat is goed gekomen.

Ik herinner me die leraar met hart voor zijn leerlingen die eens op een avond in zijn vrije tijd voor onze deur stond met allerlei tips voor mijn (beroerde) gezondheid waarvan ik nu weet dat ze kloppen en waarvoor ik hem dankbaar ben. Daar leerde hij mij buiten de boekjes kijken en dat niet alles wat in de boekjes staat klopt.

Dat moment dat ik in mijn eindexamenjaar bij tekenen reuze interessante technieken leerde en hoe ik daar thuis nog heel wat uren mee verder experimenteerde.

Of hoe ik vaak uitkeek naar de (verplichte) uren in de studiezaal zodat ik me kon storten in wat ik wél leuk vond, wat vaak niet heel veel met school te maken had. Hoe mijn agenda uit die tijd die van tafel naar tafel ging tussen mij en mijn vriendinnen en wij daar hele gesprekken in voerden op papier.

Dit schrijvend vind ik het eigenlijk wonderlijk dat ik mijn havo diploma heb gehaald. Ik leerde vrij gemakkelijk. Huiswerk stond niet in mijn woordenboek. Alles wat ik deed voor school deed ik op school en ook daar was ik vaker niet dan wel. Mijn goede cijfers haalde ik vooral door logisch nadenken en luisteren naar wat verteld werd tijdens lessen – om dat wat onbelangrijk was na een toets weer te vergeten.

Zo werkt mijn hoofd nog steeds. Als ik bepaalde info nodig heb voor het maken van een keuze die ik belangrijk vind kan ik mij daarin storten en de info tot mij nemen om het na het maken van een keuze weer te vergeten. Stort ik me ergens in omdat ik het zelf super interessant vind dan wordt het kennis die beklijft.

Werken vanuit passie. Natuurlijk leren. Dat leert toch het makkelijkste en het fijnste? Ik weet vrij zeker dat ik niet de enige ben die zo leert en dit zo ervaart.

Ik ben blij dat ik mijn kinderen al die uren op een stoeltje achter een tafeltje kan besparen, dat er nu alternatieven zijn voor dat type onderwijs. Tegenwoordig zijn er scholen, zoals het democratisch onderwijs, waar kinderen kunnen leren vanuit hun eigen interesse. 

Als jij stilstaat bij jouw schooltijd, wat herinner jij je dan? En wat vind je daarin belangrijk voor jouw kinderen?

Spreekt ‘natuurlijk leren’ je aan en met je benieuwd naar democratisch onderwijs? Als je op deze website zoekt op ‘democratisch onderwijs’ of ‘consent’ vind je nog een hoop van onze ervaringen met onze kinderen. Daarna echt nieuwgierig geworden? Er worden op heel wat democratische scholen in Nederland open dagen en rondleidingen georganiseerd. 

Hoewel democratisch onderwijs wel wordt goedgekeurd door de onderwijsinspectie krijgen deze scholen nog geen enkele vorm van subsidie vanuit de overheid. Kennis maken met democratische school LOS Deurne en/of deze school financieel steunen? Kom naar FestivaLOS! Een benefietevenement met allerlei leuke en inspirerende workshops, lezingen, kraampjes en meer! Entree is gratis. Een vrijwillige bijdrage is welkom.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *