Glen Hansard in Carré

Het is oktober 2018. Ik scroll wat over Facebook. Bij een bepaald bericht blijft mijn blik hangen: Glen Hansard komt naar Nederland! Ik heb al heel wat concerten bijgewoond, ooit was ik een fervent concertbezoekster. Het optreden van Glen Hansard, destijds in Paradiso, staat met stip op nummer één van beste/leukste/meest indrukwekkende shows. Al een tijdje hield ik in de gaten of hij niet weer eens naar Nederland zou komen, en jawel hoor, er kwam een tour aan. 18 oktober gingen de kaartjes in de voorverkoop. Hoewel ik er geen run op verwachtte (bijna niemand kent hem) zette ik de start van de kaartverkoop wel in mijn agenda zodat ik het niet zou vergeten. En dat was maar goed ook: binnen een paar uur waren alle tickets uitverkocht.

Ik leerde de muziek van Glen Hansard een ruime 10 jaar geleden kennen. Iemand met wie ik die periode een stukje leven deelde luisterde veel naar de muziek van de film Once. Zo leerde ik zijn muziek kennen, en was ook ik verkocht. Muziek om op te dansen, muziek om bij mee te zingen. Muziek over liefde, over het leven. Muziek die mij inspireerde piano te gaan spelen. Uren heb ik doorgebracht achter de piano om mezelf dat ene mooie liedje aan te leren (Falling Slowly). Daarna heb ik trouwens niet de behoefte gevoeld om méér dan dat ene liedje te leren spelen.

Glen Hansard is een Ierse muzikant. Hij verliet school voortijdig op 13-jarige leeftijd om zijn droom te volgen: muziek maken! Tegenwoordig is hij bekend van de band The Frames, duo The Swell Season, als acteur in de muziekfilm ‘Once’ (aanrader!) en als soloartiest. Gisteren stond hij als soloartiest in Carré, samen met een uitgebreide band. Behalve de gebruikelijke instrumenten zoals gitaar, drum en piano werd hij begeleid door een diversiteit aan blaas- en strijkinstrumenten. Ook werd hij een aantal nummers vergezeld door een trio uit Parijs.

Bij sommige bands heb je het idee dat je net zo goed een cd aan had kunnen zetten. De optredens van Glen Hansard waren het tegenovergestelde daarvan. Zijn muziek is al fijn om naar te luisteren, maar in zijn optredens voegt hij daar nog zóveel aan toe. Een hele zaal die een bepaalde melodie mee neuriet, de anekdotes bij zijn liedjes, het contact met het publiek, met in Carré misschien wel als hoogtepunt dat hij met zijn gitaar de zaal verliet om boven bij de bovenste plaatsen de zaal weer in te komen (voor wie Carré niet kent: het is daar hóóg! Als je hoogtevrees hebt kun je beter niet één van de bovenste plaatsen reserveren) om ook daar een liedje te zingen, zonder microfoon de zaal weten te vullen met zuiver zanggeluid, tussen het publiek.

Ik heb genoten! Nadat dit eerste concert zo snel uitverkocht was, zijn er nog twee optredens gepland in Carré

op 29 en 30 april. Hiervoor zijn wel nog kaarten verkrijgbaar, dus mocht je overwegen te gaan, dan zeg ik: doen! 🙂 Wij hebben een heerlijke avond gehad.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *