Zorah blogt: Een baan in de zorg

Zorah woont samen met haar man en babyzoon. Ze is werkzaam in de zorg. Voor verwonderwereld.nl schrijft ze over haar belevenissen thuis en op de werkvloer. 

Een driepersoonsbed 

De dag begon zoals vaker de laatste week: héél vroeg! En wel om 5 uur. Jazeker 5 uur! Mijn babyzoon legde zijn warme handje op mijn gezicht en trok met zijn andere handje aan mijn haren – gisteravond vond ik hem nog zo gezellig in ons bed. Zijn vader grapte nog: “Het is een driepersoonsbed geworden!” Terwijl ik wakker word maakt mijn babyzoon blije, gezellige en lieve geluidjes. Daar word ik heel vrolijk van.  Ondertussen trek ik zijn handje uit mijn haren en knuffel hem. Hij begint wat te mopperen. Oké, oké, hij heeft ook zin in zijn flesje. Intussen is manlief ook klaarwakker. De dag is begonnen!

Om 7 uur zijn we allemaal beneden. Gewassen en gestreken. Pffffff wie heeft dit ooit verzonnen. 7 uur op een zondag. Babyzoon is verzorgd en heeft zijn ontbijtje op. Mijn man heeft zijn koffie en de zondagskrant en ik mijn smartphone. Maar weekend of niet: ik heb nu eenmaal een baan waarbij men geen weekend of avond kent. Ik werk in de zorg, en het is tijd om aan de slag te gaan. Ik neem afscheid van mijn mannen en vertrek naar mijn werk.

Aan het werk

Ik hou van mijn werk en doe het met veel plezier en passie. Ik heb echt een hart om te verzorgen en leef met mijn cliënten mee. De laatste jaren is er veel veranderd binnen de zorg, met name in de thuiszorg, wat het werk niet makkelijker maakt. Toch probeer ik altijd mijn cliënten meer dan goed te verzorgen en ik hoop dat ik ze altijd vrolijk en redelijk gelukkig achter laat.

De cliënten, zo worden de mensen in de thuiszorg genoemd, zijn een afspiegeling van de samenleving. We komen letterlijk bijna alles tegen in de thuiszorg: rijk, arm, modaal, verwaarloosd, goed verzorgd, geen familie , veel familie, oud, soms relatief jong… en alles wat je nog meer kunt verzinnen.

“Wat ben je laat!”

Ik ben bij mijn tweede cliënte aangekomen en ga via de achterdeur naar binnen. Dat wil ze graag. Als ik aanklopt roept ze “binnuuuu!”. En gelijk daarachter aan: “Wat ben je laaaaaaaatttt zuster!”
Ik wens haar vrolijk goede morgen en vraag of ze lekker heeft geslapen, waarna ik haar steunkousen pak om ze bij haar aan te doen. Want daar ben ik voor gekomen natuurlijk. Mevrouw laat zich niet van de wijs brengen en terwijl ze gaat zitten kijkt ze op haar horloge. Nogmaals geeft ze aan dat ze het al zo laat vindt. “Ja, het is al tien over 8 hé. En ik ben natuurlijk al vanaf 5 uur wakker. Om 6 uur had ik al ontbeten.” Tja. Hoewel we de zorg aan deze mevrouw mogen leveren tussen 8 en 10 uur, is het voor deze mevrouw wel al heel erg laat.

Dankbaar

De meeste cliënten zijn erg aardig, maar dat geldt niet voor allemaal. Niet iedereen is aardig of dankbaar omdat ze de zuster zien. Dit wordt door veel mensen wel gedacht, evenals dat veel mensen denken dat ons werk een soort liefdadigheid is. Dat is niet het geval, het is gewoon werk, en dat moeten we goed doen.

Ik stap in mijn autootje en rijd naar de volgende cliënt. Tegen twaalf uur ben ik klaar en ga ik naar huis.

Zorah is een gefingeerde naam

Verwonderwereld.nl is altijd op zoek naar mooie verhalen om met de wereld te delen. Heb je een verhaal dat je graag met ons zou willen delen? Mail dan naar info@verwonderwereld.nl

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.