Emigreren

Sommige gezinnen die naar dit eiland komen zijn bijna letterlijk op de vlucht. Op de vlucht voor de rigide leerplichtwetten in hun land. Op de vlucht voor het vastzitten in een systeem van werken en leven waarin ze zich niet thuis voelen.

Voor ons is dat denk ik toch een beetje anders. We hadden het in Nederland ook heel fijn. De kinderen gingen in Nederland naar de meest geweldige school die we ons voor konden stellen (LOS Deurne), waar niet alleen de kinderen maar ook ik veel mooie nieuwe dingen heb mogen leren en ervaren. We hadden onze eigen bubbel met gelijkgestemden opgebouwd. Wat alleen misschien nog wel beter kon was wonen; ik droom altijd al van een tuin met ruimte voor genoeg diertjes. Maar heel eerlijk, met ons huis hadden we ook niet veel te klagen. Met onze voor Nederlandse begrippen ruime tuin hadden we een heerlijke groene oase in een woonwijk.

Waarom dan toch deze stap, overwegen om te emigreren? Ik merk zowel bij mezelf als bij de kinderen dat we opleven wanneer we meer groen om ons heen hebben. Meer groen, maar óók community. Niet helemaal in ons eentje tussen al dat groen. En laat dat nou net zijn wat hier te vinden is en wat we in Nederland maar moeilijk voor elkaar konden krijgen op een manier die voor ons klopte. We hebben hier al zoveel fijne mensen ontmoet. Hoewel de oudste ook wel eens momenten heeft van heimwee, heb ik haar hier ook meer zien stralen en giebelen dan lang het geval is geweest.

Wat voor mij ook meespeelt, in de tijd waarin we nu leven, is dat ik diep ongelukkig werd van het leven in een angstsamenleving. Tegenwoordig kan ik de emoties van anderen best redelijk filteren, maar ik werd niet blij van het zien van alle angst om mij heen, van het gebrek aan warmte. Hier is dat anders. De maatregelen zijn vergelijkbaar, en het is mij inmiddels ook wel duidelijk dat dat niet iets waarvoor we weg kunnen lopen. Alle landen waar wij mogelijk zouden willen zijn verschillen slechts in nuances met hun maatregelen. Maar hier, waar wij nu wonen, krijg je eigenlijk nauwelijks iets mee van de gekte. Je moet het echt opzoeken. En wat zorgt dát voor veel ruimte en ontspanning. Voor mezelf merk ik dat in dat ik weer beter slaap, dat ik weer ruimte voel om te schrijven ( 🙂 ), dat ik weer teken. Dat er momenten, soms zelf dagen zijn waarop ik me gewoon blij en ontspannen voel.

Ik geloof niet meer in ‘voor altijd’. In dat we ergens, waar dan ook, ‘voor altijd’ zullen blijven. Daarvoor heb ik teveel van het nomadenbloed, denk ik. Ik geloof wel in genieten van het moment en dát doen wat goed en kloppend voelt. Voor nu is dat hier zijn. Ik wilde typen: ik ben benieuwd naar hoe ons leven er over een paar maanden of jaar uitziet. Maar eigenlijk ben ik dat niet (meer) (da’s ook voor het eerst). We zullen het zien. Voor nu is het goed. In een wereld die zo aan het veranderen is als de onze op dit moment, kun je misschien ook maar beter niet te ver vooruit kijken.

Leuke anekdote; in Nederland voel ik me soms een beetje vreemd. Met mijn werken met kruiden en natuurmiddeltjes enzo. Het zelf tandpasta en deo maken. Hier voel ik me daarin erg normaal en mag ik geloof ik zelfs nog leuke nieuwe dingen leren.

Reacties

  1. Karine de Pooter zegt:

    Hallo Mirjam ,
    Dankjewel dat je dit met anderen deelt … heel interessant om je avontuur zo te kunnen volgen. Wij hebben gelukkig al contact via Messenger. Ik zal je binnenkort nog het een en ander vragen viaMessenger.

    1. Mirjam Stam zegt:

      Graag gedaan! Veel plezier met jullie voorbereidingen 🙂

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *