Bornholm – we blijven

Ik ben stil, hier. Tijd om weer eens bij te schrijven. Voor mezelf, als naslagwerk, omdat er veel is dat zo snel wordt vergeten. Omdat ik het leuk vind om te delen.

We zijn hier nu bijna op de dag af drie maanden. Was alles volgens plan gegaan, dan zouden we nu druk bezig zijn met het inpakken van onze spullen en op tijd gaan slapen om morgen terug naar Nederland te gaan. Maar zoals zoveel dingen anders gaan dan vooraf bedacht gaat ook dit niet zoals gepland.

We waren hier nog maar kort toen we beseften dat dit ons voorlopige thuis mag zijn. Dit klinkt misschien wel erg makkelijk. Dat was het niet de hele tijd. Er zijn best wel wat momenten van rusteloosheid geweest – wilden we ons echt wel nu alweer ergens settelen? En zoja, was dit dan de plek waar we dat wilden? Tijd kwam met de antwoorden. De kinderen hebben hier verrassend snel hele fijne contacten opgebouwd, en dat geldt ook voor Rob en mij. Andere landen waar we best een tijdje zouden willen wonen hebben op dit moment regelgeving die maakt dat we er nu niet willen zijn. En zodoende werd het gevoel hier te willen blijven steeds sterker. De fijne community, de prachtige natuur, de manier van leven.

De rust hier is iets waaraan ik makkelijk heb kunnen wennen. De rust in het verkeer, de rust in contact – wildvreemden die alle tijd nemen voor een praatje, de rust in het leven. Haast bestaat hier niet meer. Het is genieten om ’s ochtends even naar het strand te kunnen fietsen om daar in mijn eentje in alle stilte een kop thee te drinken met mijn blote voeten in het zand. Ook thuisscholend hebben we onze weg wel gevonden. Nu was die overgang ook niet heel groot. Ook in Nederland was de scheidslijn tussen thuis en school al heel dun.

Dat het dus anders gaat dan gepland. We hebben besloten hier te blijven. Geen van ons voelt op dit moment nog de behoefte om terug te gaan naar Nederland, dus daarmee wachten we nog even. Binnenkort hebben we een afspraak staan om ons hier in te schrijven. Daarna zijn we officiëel inwoners van Denemarken. Niet met de verwachting dat dat ‘voor altijd’ is. Er wachten denk ik nog mooie reizen op ons. Maar wel met de verwachting dat dit de plek is waar we voorlopig willen zijn, want we hebben het hier heerlijk.

Liefs!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *