Prentenboek: Ik zou wel een kindje lusten

Af en toe kom je een prentenboek tegen dat zó leuk is dat je het het liefste met iedereen zou willen delen. ‘Ik zou wel een kindje lusten’, geschreven door Sylviane Donnio, is er zo één.

Het boek gaat over een kleine krokodil. De kleine krokodil krijgt normaal gesproken bananen te eten, maar op een dag wil hij wat anders. Hij zou wel een kindje lusten! En ook écht alleen een kindje en niets anders. Zijn ouders proberen hem op andere gedachten te brengen, want kindjes om op te eten, die hebben ze niet. Ze bakken taart voor hem, halen een enorme worst, maar niets brengt de kleine krokodil op andere gedachten.

De kleine krokodil voelt zich door de honger niet zo lekker en wandelt naar de rivier, voor een verfrissend bad. Daarna zal hij zich vast beter voelen, denkt hij. En wat treft hij bij de rivier? Een kindje! Hij maakt zich klaar om het kindje te bespringen, maar voordat hij de kans krijgt om haar op te eten ziet het kindje hem. En tja, dat kindje is wel wat groter dan de kleine krokodil.. Ze vindt hem erg schattig en benoemt, voordat ze hem met een grote plons in de rivier gooit, dat de kleine krokodil nog veel zal moeten eten om groot te kunnen worden.

Eenmaal terug bij zijn ouders eet hij dan toch maar bananen, véél bananen. Daarvan wordt hij groot, en als hij groot is… kan hij een kindje eten!

Het boek zorgt bij ons thuis voor veel vermaak. Volgens de uitgever is het boek geschikt voor kinderen van 4 tot 6 jaar, maar mijn ervaring is dat het ook door jongere kinderen leuk gevonden wordt. Mijn 2-jarige peuter met nog niet heel veel geduld luistert bij dit boek bijna ademloos tot het verhaal afgelopen is, om vervolgens te vragen om ‘nog een keer’.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.